Verhalen van deelnemers

SOLOTREKKING ZWEDEN oktober 2020

Het verhaal van Danielle…

Blauwe rugzak in de bossen van Zweden tijdens solotrekking

Het was voor mij altijd een droom om eens een SOLO-trekking te doen. Echter de afgelopen jaren waren er steeds beren op de weg waardoor het er telkens niet van kwam. Angst voor het onbekende, angst dat mijn skills niet voldoende waren, angst voor de eenzaamheid en de donkere nachten.

Tijdens de cursus High Skills in Noorwegen kwam dit ter sprake en toen kwam Tom met het idee om dit op een laagdrempelige manier te gaan doen. Ik was gelijk enthousiast en het voelde als een stok achter de deur om het te gaan doen.

Tijdens solotrekking in Zweden is de deelnemer in een boomstam aan het zagen voor een kampvuur


Vrijdag 2 oktober was het zover en ben ik alleen in mijn auto gestapt om vervolgens in 2 dagen naar Glaskogen te rijden in Zweden. Op zondag begon mijn avontuur en bracht Tom me weg naar het beginpunt van mijn tocht. De grote uitdaging werd dat ik gedurende deze dagen ook 2 dagen op dezelfde plek zou verblijven. Iets wat zeker een mentale uitdaging voor mij zou zijn. De rest van de tocht mocht ik zelf bepalen en kon ik mijn skills die ik geleerd had omtrent tochtenplanning en navigatie goed in zetten.

Mijn skills en kennis werden aardig op de proef gesteld.
Qua navigatie kwam ik tot de conclusie dat hetgeen ik geleerd had in de afgelopen jaren ruimschoots voldoende was.

Tarp geplaatst in bos tijdens solotrekking in Zweden

Ik merkte dat ik heel pragmatisch was. Omgeving verkennen zodat ik kon bepalen waar ik het beste mijn tarp kon neerzetten. Bepalen waar de wind vandaan komt. Daarna op zoek naar hout hetgeen bijna allemaal vochtig was maar ook daar raakte ik niet van uit balans. De kennis en skills van de eerdere cursussen kwamen goed van pas.

Kampvuur en tarp tijdens solotrekking in Zweden

Het zorgen voor vuur, het drogen van nat hout, het ging me allemaal best wel goed af. Ik voelde dat mijn zelfvertrouwen groeide en ik me steeds comfortabeler voelde met de omgeving. Het zwemmen in het meer was ook wens en ook vervuld….uiteraard zonder foto 😉!!

Drogen van de tarp tijdens solotrekking in Zweden

Maar daarnaast werd ik ook geconfronteerd met mijn angsten: Wat als iemand me vindt in het bos. De angst  nadat er een grote zwarte adder naast mijn tarp kroop. Ik had rekening gehouden met elanden, wolven, vossen maar geen seconde stil gedaan bij een Adder.

De eenzaamheid gedurende een regenbui van 24 uur maakte dat deze dag een eeuwigheid leek te duren. Ik denk dat ik wel 100x gekeken heb op mijn horloge hoe laat het was en de regen bleef maar voortduren. De kou die er was toen ik die dag geen vuur kon maken.

Tijdens de solotrekking in Zweden is er een vennetje ontstaan in het bos door regenval

Toen ik van mijn basiskamp wilde vertrekken om naar de volgende verblijfsplek te gaan kwam ik voor een onaangename verrassing te staan. Ik kon niet meer terug via de weg waar ik gekomen was. In no-time bedacht ik een andere route.

Hier kwam ik tot het inzicht dat mijn onderbuik gevoel vaak juist is en dat ik daar best op mag vertrouwen. Bij een obstakel merkte ik dat ik stopte, nadacht, observeerde en mijn volgende stap plande.

Tijdens de solotrekking in Zweden uitzicht over meer

Toch werd ik ook aangenaam verrast door de natuur. Het bracht zoveel rust in mijn hoofd. In de natuur zijn dingen zoals ze zijn en er wordt geen onderscheid gemaakt tussen goed en kwaad. Al je zintuigen worden geprikkeld en het dwingt je om te zijn in het hier en nu en niet bezig te zijn met de futiliteiten van de dag. Ik vond een deel van mezelf terug in het bos. De nacht was geen vijand meer maar een vriend die veiligheid bood. Ik heb vertrouwen in mezelf gekregen, mijn kracht gezien en gevoeld.

Deelnemer Danielle tijdens solotrekking in Zweden van Northern Pioneers wildernistrekkings hiking


Als ik kijk naar mijn skills dan zou ik nog graag echt willen leren jagen, vissen om daar nog onafhankelijker in te worden. Dus de komende tijd weet ik wat me te doen staat 😊.

Als laatste wil ik Tom bedanken voor het vertrouwen maar ook voor alles wat ik geleerd heb van hem de afgelopen jaren.

Ook ben ik dankbaar voor mijn gezin. Zij denken altijd in mogelijkheden en geven mij de ruimte om dergelijke avonturen aan te gaan.
En die laatste gaan er zeker nog komen.

Danielle Eelkema